Płytki w kuchni: jak połączyć ścianę nad blatem z podłogą, żeby nie szorować fug

Większość kupujących wybiera płytki do kuchni pod kolor frontów szafek. W codziennym gotowaniu kolor schodzi na drugi plan, bo o wygodzie decyduje wykończenie powierzchni, rodzaj fugi i to, czy da się wymienić jeden kawałek.

Ściana nad blatem: płytka zamiast tafli szkła

Szkliwo nie chłonie tłuszczu, dokładnie tak samo jak szkło, więc pod tym względem oba materiały są równe. Różnicę robi naprawa: przy płytce 15 na 15 centymetrów uszkodzony fragment wymienia się pojedynczo, a taflę szkła trzeba zamówić od nowa na wymiar całej ściany. Czarny poler wygląda mocno, ale pokazuje każdą smugę pod światło, więc przy codziennym smażeniu wykończenie matowe wymaga mniej przecierania.

Fuga przy płycie grzewczej: spoina epoksydowa zamiast cementowej

Fuga cementowa jest porowata i wciąga tłuszcz, więc przy płycie grzewczej ciemnieje szybciej niż reszta ściany. Fuga epoksydowa nie ma porów i tłuszcz schodzi z niej płynem do naczyń. Fugę cementową można impregnować, ale impregnat trzeba odnawiać, a przy fudze epoksydowej nie ma czego odnawiać.

Podłoga przy szafkach: wykończenie matowe, nie polerowane

Pas posadzki wzdłuż szafek zużywa się najszybciej, bo stoi się tam w miejscu i obraca na pięcie. Powierzchnia matowa albo satynowa rozprasza światło i nie pokazuje rys tak, jak pokazuje je poler. Przy podłodze w kuchni pytanie o klasę antypoślizgową ma sens dopiero wtedy, gdy woda stoi na niej dłużej, na przykład przy zmywarce albo przy wyjściu na taras. Doradcy w salonie sprawdzą klasę dla konkretnego modelu.

Przejście do salonu: jedna płaszczyzna bez listwy progowej

Poziom obu stref ustala wylewka, a nie format płytki. Płytka pomaga w czym innym: ten sam model po obu stronach przejścia usuwa granicę widoczną w podłodze, a dylatację między pomieszczeniami zamyka spoina elastyczna zamiast metalowego progu, który dzieli podłogę i zbiera brud przy zamiataniu.